Psikozlar
ve bipolar bozukluklar hemen her zaman aniden ortaya çıkmaz, tedrici bir
biçimde, yavaş yavaş ve gizlice gelişirler. İlk psikotik semptomların
başlamasından önce genellikle geçmişi uzun yıllara dayanan, depresyon,
endişe/korku hali veya sosyal geri çekilme gibi psişik ve sosyal değişiklikler
bulunur. Genellikle genç insan "herhangi bir biçimde dikkat çekici"
davranmaya başlar ve "artık o eskisi gibi değildir“. Çoğu zaman da
bu kişinin okulda, mesleğinde, arkadaşlıklarında ve aile içinde eski işlevini
yerine getiremediği gittikçe daha da belirginleşir – onun "yaşam
çizgisinde bir kırılma" olur.
Maalesef birçok hasta tedaviye çok geç alınır. İlk semptomun başlangıcından
ilk tedaviye kadar ortalama olarak iki ila beş yıl
geçer.
Bu
nedenler anlaşılmaz değildir. Normal ve özel gelişme bunalımları birbirinden
bütünüyle ayrılamaz. Bazı insanlar özel yardım olmadan da etkileyici biçimde
gelişebilir. Ve psikiyatri de tam anlamı ile önyargılardan kurtulmuş değildir.
Mümkün olduğu kadar erken yardım almanızın gerekliliği, gecikmiş tedavi
başlangıcının sayısız sonuçlar doğurabilecek olmasındadır - hastalığınız
için, kendi yaşam perspektifiniz için ve ailenize binecek külfet için.
Anlaşılması önemli husus ise, bu sonuçlara rağmen tedavinin başarısının
başka faktörler tarafından belirlendiğidir; örneğin tedaviye katılmaya
hazır olma. Tedavisiz geçen uzun bir süreden sonra da yardım başarılı
olabilir. Tedavi için hiçbir zaman geç değildir. Gidilecek yolları kolaylaştırmak
için esnekliğe ihtiyacımız var - tedavi görenin tarafında.
| ...psikotik hastalık için |
|
| ... verimlilik/patonsiyel için |
|
| ... aile, dostlar ve çocuklar için |
|
| ... toplum için |
|
