Hasta yakınları için önemli olanlar
Çocuklar depresyon ve maniyi nasıl idrak eder
-
Psikoz benim için (şudur)...
- "Günlük yaşamımızda biz kardeşler zor zamanlarda her şeyi kendimiz hallettik, bu yüce bir duyguydu. Kız kardeşim bu konuda daha başarılıydı. Annemin moralini yüksek tutmak için çok çabaladım, onunla sık sık konuşmayı denedim. Bazen fazların gecikmesini sağladım. Fakat sonunda depresyona hep yenik düştü. Bu çok korkunçtu. Babam kendini çok fazla işe vermişti, her zaman elinden geleni yaptı. Her zaman anneme destek oldu ve çok zorlandı. Sonraları ara sıra durum hakkında konuşmalar yaptık"
- "Annem, ben on iki yaşımda iken öldü. İntihar ettiğini biliyordum; ancak bana başka türlü söylendi. Bütün olup bitenlerin üstünde bir soruydu bu. Çok sonraları bir dostum bana gerçeği söyledi. Yapılabilecek en kötü şey çocukları koruma gerekçesiyle onlara yalan söylemektir. Bu, yaşamım boyunca sırtımda bir yük olarak kaldı."
- "Benim için en kötüsü, bunun tanınan ve sevilen bir adam olmasıydı ve bu fazlarda başka bir insan oluyordu."
- "Kendimi bildim bileli ben annemi teselli ettim, annem beni değil. .....Bazen ona küçük bir çocuk gibi davrandım: `Dinle bak, bunu yanlış görüyorsun, senin düşündüğün gibi değil...., şimdi yerine oturuyorsun ve haplarını alıyorsun."
- "Anneme karşı duygularım çok çelişkiliydi. Acı, keder ve şaşkınlık karışımı bir şeydi: Birisinin bir hafta içinde bu kadar değişmesi gerçek olamaz. Ve bazen de iki saat yatağında yattığı için ortalıkta görünmemesi insanı sevindiriyordu."
- "Sonunda öyle bir duruma gelindi ki, artık çekilmez oldu ve onun hastaneye yatmasını istedik. Ve ben bundan sorumlu değilim, sorumlu tutulmak da istemiyorum. Anneme 24 saat dikkat edemem. Ayrıca kendisine bir yapmasından da sorumlu olamam."
(Kaynak: T. Bock, StimmenReich, Balance – Buch und Medien Verlag, Almanya)
